Ο ήλιος δεν συναντά πια το χώμα.

Κάπως έτσι χάθηκαν οι ποιητές.
Άλλοτε στον ήλιο
Σήμερα στη σκόνη.
Κάποτε στη θάλασσα
Αύριο στην άσφαλτο.
Το χώμα!
Το χώμα...
Μια χούφτα χρυσάφι.
Χαμένη στην πόλη.
Κανείς.
Ποιός θέλει,ποιός;
Μια χούφτα χώμα.
Μια αλήθεια.
Και που να τα βρει;
Αλήθεια, που;

Μη γράφετε άλλα ποιήματα!
Σταματήστε τα τραγούδια!
Κανείς δεν ακούει πια.
Κανείς...
Η τέχνη μας μας πρόδωσε...

Άμμος...

Μια λύπη παλιά
Μην με ξεχνάς
Δεν ξέχασα
Σαν άμμος στις φλέβες
Να γδέρνονται από μέσα
Ετσι
Και εκεί που πλησιάζει την καρδιά
Μια λύπη παλιά
Αστείο
Περασμένο
Μα
Τι να σου πω
Αν ήξερα
Αν μπορούσα
Τόσο μακριά
Εσύ
Τότε και τώρα
Αραιώνω την άμμο
Με λίγα δάκρυα
Και όσο θολώνουν τα μάτια
Μακάρι να θόλωνε τούτο που νοιώθω
Λίγες ώρες
Μονάχα λίγες
Γιατί στ'αλήθεια
Ξέρεις που μπορώ να κρυφτώ
Για λίγο
Μέχρι το ξημέρωμα της μέρας
Ξέρεις
Και ας πονάς και συ
Σ'ευχαριστώ

Με πρόλαβε η στάχτη τον Αύγουστο του 2007...

Κάπου στο δρόμο
Με πρόλαβε η στάχτη
Και τώρα περιμένω την τιμωρία μου
Στο αύριο
Ένα τραγούδι που θα ξεχάσω
Μια εικόνα που δεν θα ξαναδώ
Μερικά απόμακρα μουρμουρητά
Που το τσιμέντο τα αποδυναμώνει
Τι αδιέξοδο
Φοβόμουν τους ανθρώπους
Και τώρα δεν έχω τίποτα άλλο να αγκαλιάσω
Στάχτη
Και προτιμώ
Μια σύσπαση πόνου στο πρόσωπο
Από την παγωμάρα της στάχτης
...
Θέλω να ξυπνήσω...
Θέλω...

Θυμάμαι..

Δεν θέλω
Μα
Θυμάμαι
Δεν μεγάλωσα
Αφού θυμάμαι
Τα δεκαεπτά της
Εκείνη
Θυμάμαι
Γιατί την βλέπω κάθε βράδυ
Δίπλα μου να ξαπλώνει
Κουρασμένη
Και το χρέος μου μεγαλώνει
Θυμάμαι
Δεν φταίει αυτή για τα όνειρα
Φταίνε τα όνειρα
Θυμάμαι
Την αγαπώ
Μα ξέχασα
Τον ευατό μου να αγαπώ

Θνησίγελος

Ποτίζω τις ώρες
Του καλοκαιρινού δειλινού
Με αλκοόλ.

Παλιό σκαρί
Τη νύχτα
Στου πόθου τα λιμάνια
Να σαπίζω.

Τη μέρα στέκομαι σκοτάδι,
Το φως
Πληγές να μου ανοίγει

Διαβάζω τα μεσημέρια
Σαν τις πίκρες
Που μου γράφονται στο μέλλον μου
Να ζήσω.

Αγναντεύω ό,τι αγαπώ
Σε έναν ορίζοντα που και το βλέμμα
Αργεί να ακουμπήσει.

Φαντάσου...

Παντού Θεός
Παντού διάβολος...
Και ο άνθρωπος πουθενά....

Ες αύριον τα σπουδαία

Αυτό είναι το παιχνίδι
Μια υπόσχεση στον ευατό
Που ποτέ δεν παίρνει σάρκα
Και όμως επιμένει
Στο αύριο
Θα γεννηθεί
Στο αύριο
Θα ανδρωθεί
Μα σήμερα
Κάθε σήμερα
Μια νέα ήττα
Αύριο
Σήμερα
Και έτσι χαθήκανε οι μέρες
Περιμένοντας το αύριο το ένδοξο
Και κάπου εκεί
Στην στροφή της μέρας
Μια πίκρα στραγγαλίζει ό,τι απόμεινε
Την υπομονη
Περιμένοντας
Ας κάναμε τουλάχιστον κάτι....

Άψινθος

Είναι που πρέπει
Χρόνια να περάσουν
Για να δεις μια αλήθεια
Και σαν την δεις
Αψέντι
Πικρό μεθύσι
Κοιμήσου
Το πρωι θα αποφασίσεις
Εκείνα που σου χάρισε η νύχτα
Μια ενοχή πασπαλισμένη με κομμάτια ονείρου
Μα και τι θα ήταν η ελευθερία
Αν δεν την πλήρωνες ακριβά

Συγχρονισμός

Ξεχνούσα τα όνειρα μου
Στο φόρτωμα της μέρας
Κι ύστερα
Ένας ήχος
Σκοτάδι
Και ξυπνούσαν
Μα μια πίκρα
Αγκάθι στην λαγνεία της τελειότητας
Τα στοίχειωνε
Και γνώριζα
Πως τούτο το καρφί
Λεγόταν χρόνος
Χρόνος
Ο κατάλληλος…